Nuttawadee's profilesNs-o3-l2W97PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 11 ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหวเฮ้ออ สงสัยจะได้สิงทีสเปซจิงๆแน่
ไม่มีตังเติมเงิน ที่ได --"
เงินหายไปไหน????
นั่นดิ ไปแข่งตอบปัญหา ได้มา สองพัน
สมัครสอบพันห้า คืนแป้งเจ็ดร้อยยยย
อยากจะกรี๊ด....ติดลบซะด้วย
เฮ้อ ช่วงนี้เพื่อนๆ กระตือรือร้น
สมัครนู่นสมัครนี่
แต่เรา....โคตรเฉยชา
ไม่รู้จะทำไงกับชีวิต
เราไม่ได้อยากจะเป็นหมอ เภสัช วิศวะ นี่หว่า
ก้อสมัครๆ ไปเรื่อยๆ
รอ รอ แล้ว ก้อรอ
เมือไหร่ "สอบตรง รัฐศาสตร์ มธ." จะมาให้ชั้นสมัครบ้าง
"บริจาคโลหิต"
เมื่อวาน รร.จัดวันแม่
มีมารับบริจาคโลหิตด้วย
ต้องหนักสี่สิบห้า
แต่เรา...โรคจิต
ทำอะไรไม่ดูตัว
หนักสี่สิบสาม เลยโด๊ปนมกะข้าวเช้า
หวังว่ามันจะขึ้นอีกสองโล (ความคิดโง่ๆเหมือนคน)
สรุป พอไปชั่งหนักสี่สิบสี่
เอาน่า แค่โลเดียว
กรอกลงใบว่า "หนัก สี่สิบหก"
ช่วงบริจาค โคตรลั๊นลา
ไม่รู้สึกอารายซักนิด
พอถอดเข็มเท่านั้น
พยาบาลบอกให้หลับตา พักแปบนะคะ
เราก้อพัก มันรู้สึกวูบๆ
พอลืมตาอีกที เพื่อนว่า "เราเป็นลม"
เพื่อนรายล้อมเต็มไปหมด
มันว่า ความดันก้อต่ำ น้ำหนักก้อไม่ถึง
ยังไม่เจียม
แต่รู้สึกดี๊ดี เพื่อนๆเป็นห่วง ฮ่าๆ
รักพวกแกจิง
แม่ว่า ทีหลังทำอะไรอย่าคิดแค่ตัวเอง
ถ้าเราเป็นไรมากกว่านี้ ไม่ใช่แค่เราจะเดือดร้อน
พยาบาล หมอ ที่รับผิดชอบ
ก้อต้องเดือดร้อนที่ไม่ดูแลเรา
(เลือดพยาบาลแม่พุ่ง...ฮ่าๆๆ)
"ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหว"
ห้ามไม่ไหวจิงๆ แหละ
ไม่ได้คุยกันมาเกือบเดือนแล้ว
เหอๆ ไม่กล้าโทรไป
กลัวไม่รับโทรศัพท์ --"
ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง
ฉันทำหน้าที่ของฉัน พยายามวิ่งไปให้ทันเธอ
แต่เธอก็ทำหน้าที่ของเธอ
โดยไม่ได้สนใจว่าใครกำลังวิ่งตามอยู่
เหนือยมั้ย....เหนื่อยสิ
ก็เธอไม่ต้องทำอะไรเลย เธอก็มีทุกอย่างพร้อม
แต่ฉัน ต้องพยายาม พยายาม และพยายาม
เพื่อที่จะมีอย่างเธอ....
แล้วทำไมต้องรักเธอล่ะ มันตอบไม่ได้หรอก
เหตุผลของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน
เหมือนกับที่เธอก็ไม่สามารถรักฉันได้นั่นแหละ
ตอนนี้..ฉันกำลังพยายามอยู่
พยายามที่จะทัดเทียมเธอให้ได้
เธอก็เดินไปเรื่อยๆ ไม่ต้องสนใจหรอก
ฉันมั่นใจ...ว่าสักวัน
ฉันจะไปเดินข้างๆเธอ อย่างสง่างาม
หกทับสาม รุ่นที่เก้าสิบเจ็ด ร้อยเอ็ดวิทยาลัยที่รัก
ขอยคุณที่คอยดูแลนะคะ....ขอบคุณมากๆ
ตอนชั้นบริจาคโลหิต มีมาแวะเวียนดูสองสามคน
บอกตรงๆ โคตรน้อยใจ
แต่พอลืมตา....หลังจากวูบ
พวกแกมารายล้อมเต็มไปหมด
หายเลย ไอ้ความน้อยใจอ่ะ
รักพวกแกเว้ย รักจิงๆ
รู้สึกดีที่สุด ที่ได้มาอยู่ห้องสาม
เพื่อนๆ....
รักพวกเมิงเด้อ น้ำ แจ๋ว แป้ง นุ่น เบียร์ ฯลฯ
อีกหลายๆ คนที่กรุไม่ได้พูดถึง
ไม่ค่อยได้คุยกันเลยว่ะ เดี๋ยวนี้
แต่ยังไงก็ รักพวกเมิงคือเก่าล่ะ
สุดท้าย ฝากกลอนนิดๆ แต่งเองค่า ฝากให้น้องๆ
แต่ตอนจบ แอบยืมกลอนพี่พันธ์มา แบบว่า....กรุปลื้มแกมากกก
น้องพี่...
พี่จำจากถิ่นนี้ที่ศึกษา
สามปีที่ตัวพี่ได้เรียนมา
"ร้อยเอ็ดวิทยาลัย" ค่ามากกว่าแค่สถาบัน
ฝากม.ห้า ดูแลน้องน้องด้วย
ภาระช่วยแบ่งเบาครูสู้อย่าหวั่น
ปีหน้าพี่นี้คงต้องไกลกัน
พี่วาดหวัง "ชงโคบาน" งามดังปอง
ฝากม.สี่ ตั้งใจมั่นหมั่นเรียนรูเ
เชื่อฟังครู เคารพพี่ ดูแลน้อง
พี่ที่เดินก้าวไปก่อนจะคอยมอง
ดูเจ้าคอยปกป้อง "เกียรติรว."
ฝากม.สาม เจ้ากำลังจะเติบใหญ่
หนทางใดเจ้าเลือกไว้อย่าได้ท้อ
แม้ฝันเจ้าไม่หยุดไว้ในรว.
พี่ก็ขอเจ้าโชคดีมีแต่ชัย
ฝากม.สองเจ้าผ่านการเป็นน้องเล้ก
แต่เจ้ายังเป็นเด็กรู้บ้างไหม
พี่หวังเจ้าค่อยศึกษาไปตามวัย
อย่าผลีผลามทำอะไรเกินพอดี
ฝากม.หนึ่ง เจ้ายังใหม่วัยน่ารัก
ทุกคนเฝ้าฟูมฟักทั้งครูพี่
พี่หวังเจ้ารัก "เขียวแสด" ยิ่งชีวี
เหมือนกับที่พี่รักดั่งดวงจินต์
น้องพี่...
ภาระหน้าที่ของพี่ยังไม่สิ้น
วันใดเหงื่อไหลหลั่งน้ำตาริน
ยังอยากยินเสียงน้องกู่สู้ต่อไป
Comments (4)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://sns-03-singhnoy.spaces.live.com/blog/cns!2291EE03FE382725!148.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
